این چند هفته را دور از خانه گذراندم. در این مدت تقریباً هیچ مطالعهای خارج از حوزهای که در آن فعالیت میکنم نداشتم و حتی تصمیم گرفتم ادامه دادن به آن مقاله قدیمی را هم کنار بگذارم. بهجای آن، ترجیح دادم انرژیام را صرف ثبت و نوشتن تجربههایی کنم که این روزها از سر میگذرانم.
این روزها زندگی آنقدر سریع و پرمشغله میگذرد که عملاً فرصتی برای وبگردی یا حضور در فضای مجازی باقی نمیماند. با این حال، مدتی است فکری ذهنم را درگیر کرده: آیا دوباره همان اشتباهات گذشته را تکرار میکنم؟ آیا اینبار میتوانم از تجربههایم درست استفاده کنم و مسیر متفاوتی بسازم؟ شاید هنوز برای پاسخ دادن به این پرسشها زود باشد. به همین دلیل به سراغ مقالهای رفتم که بتواند در این زمینه راهنمایم باشد؛ اما پیش از آن، بد نیست کمی به گذشته برگردم و دربارهی ایدهها حرف بزنم.
به باور من، باید همهی ایدهها را جدی گرفت؛ حتی اگر احتمال بدهیم ۹۹ درصدشان به شکست منجر شوند. بارها برایم پیش آمده که از همان ابتدا میدانستم مسیر یک ایده روشن نیست یا آیندهی مشخصی ندارد، اما باز هم آن را دنبال کردم. چرا؟ چون تجربه نشان داده است که گاهی همین شکستها دریچهی راهی تازه را باز میکنند. گاهی ما را منظمتر، متعهدتر و پختهتر میکنند. شکست همیشه پایان نیست؛ گاهی سکوی پرتاب است.
فکر میکنم ایدهها را باید با وجود ترس و حتی با وجود احساس شرم یا تردید عملی کرد. اگر منتظر بمانیم تا کاملاً مطمئن و بیهراس شویم، شاید هرگز شروع نکنیم. در عین حال، نباید بیش از حد سخت گرفت. همهچیز قرار نیست بینقص پیش برود. گاهی لازم است با خودمان مهربانتر باشیم و بپذیریم که مسیر رشد، پر از آزمون و خطاست.
دیشب با هماتاقی جدیدم صحبت میکردم. به او گفتم این دو سال گذشته را صرف خودشناسی کردهام. خیلی زیبا گفت: «این مسیر پایانی ندارد.» و واقعاً همینطور است. خودشناسی مقصد نیست، یک فرایند مداوم است. با این حال، شروع هر مسیر تازهای انرژی زیادی میطلبد. باید پذیرفت که برخی چیزها خارج از کنترل ما هستند و تلاش برای کنترل همهچیز فقط ما را فرسوده میکند.
ما اغلب میخواهیم به زور بعضی چیزها را درست کنیم؛ مثل نوع رابطهای که دیگران با ما دارند یا واکنشهایی که از آنها میبینیم. اما واقعیت این است که نمیتوانیم رفتار یا احساس دیگران را کنترل کنیم. آنچه در اختیار ماست، انتخابها، واکنشها و نگرش خودمان است. شاید رشد واقعی از همینجا آغاز میشود: از پذیرفتن محدودیتها و تمرکز بر آنچه واقعاً در توان ماست.
در نهایت، شاید مهمترین نکته این باشد که به مسیر اعتماد کنیم؛ با جسارت شروع کنیم، از شکستها درس بگیریم و در عین حال، سختگیری بیجا را کنار بگذاریم. زندگی نه مسابقه است و نه پروژهای برای کامل بودن؛ بیشتر شبیه سفری است که در آن یاد میگیریم، زمین میخوریم، دوباره بلند میشویم و هر بار کمی آگاهتر ادامه میدهیم.
بریم سراغ مقاله:
گاهی زندگیام شبیه یک نمودار سینوسی است:
بالا میرود، رشد میکنم، خوشحال میشوم، معنا پیدا میکنم… و بعد ناگهان نزول، سکون و درجا زدن میآید. این نوسانها آزاردهندهاند—بهخصوص وقتی ذهنم روی یک مشکل قفل میشود.
در آن لحظهها، زندگی دیگر شبیه «گردش بین مشکلات» نیست؛ شبیه «سکون روی یک مشکل» میشود. 🌫️🔒
میدانم که همیشه مشکل وجود دارد.
مسئله این نیست که چرا مشکل هست؛ مسئله این است که گاهی در یک مشکل میمانم و به جای حرکت، در یک چرخه از انفعال میچرخم. 🔁
من اسمش را گذاشتهام:
چرخهی انفعالِ بیهدفِ متنوع. 🎭
من اهل روزمرهنویسی نیستم، اما گاهی لحظههایی پیش میآیند که ذهنم را چنان درگیر میکنند که نوشتن از آنها، نه یک انتخاب، که یک ضرورت میشود. برمیگردیم به سکانس امشب؛
گاهی با خودم فکر میکنم، آیا بهتر نبود زندگی آسانتر بود؟
آنوقتها که به اولین و دومین موفقیتم رسیدم، با تمام وجود حس میکردم این پایان سختیهاست، حالا دیگر نوبت لذت بردن از زندگی است.
اما انگار زندگی قرار دیگری با ما دارد... ادامه دارد، با تمام پیچوخمها و روایتهای ناتمامش.